2016 Transcontinental Race (nl) 8d/15H/02min

13712811_154491268315203_41219288_n

  •  Eén rit, de klok stopt nooit, als renners kies je  waar en wanneer ze enige rust neemt.
  • Geen enkele vorm van ondersteuning is toegelaten: je gebruikt alleen wat je kan meenemen of wat je onderweg koopt.
  • Je bepaalt zelf je route en onderweg zijn er 4 controleplaatsen waar je langs moet.

De sfeer bij de start was buitengewoon en dat kwam natuurlijk door het grote aantal deelnemers én supporters. De eerste kilometers verliepen dan ook wat chaotisch en het was pas heel wat later, toen ik letterlijk alleen aan het rijden was dat ik me echt kon concentreren op het fietsen. De eerste nachtelijke uren was ik op gekend terrein. Ik kon dus een mooie progressie maken en ook daarna kon ik de haltes om te eten of voor wat dan ook tot een minimum beperken. Tegen de avond,  ik was op zowat 20 km van Check Point 1: Clermont-Ferrand, leek het verdacht dat ik de Puy de Dôme nog niet zag. Hoe dat kwam werd al snel duidelijk: een enorme regenbui waar je liever niet in belandt… Na een paar minuten stond er letterlijk 5 cm water op de weg en er leek niet meteen beterschap op komst. Ik wachtte een kwartiertje onder een brug maar daar was het bijna even erg, zodat gewoon verder fietsen de meest logische oplossing was. Pas na het openbreken van het wolkendek zag ik CP1 liggen. Even voor 22 uur passeerde ik de controle in Clermont-Ferrand en om 23.23 uur kreeg ik mijn stempel op de Col de Ceyssat, één van de verplichte cols. Ik was dus bijna 26 uur onderweg geweest voor 670KM, bijna non-stop, er moest natuurlijk gedoseerd worden want de weg was nog lang… tijd dus voor wat rust.                                                                                                                                            Hotels genoeg in Clermont-Ferrand, ik kon niet weerstaan aan de verleiding om er één uit te kiezen waar ik dan een 3-tal uur ging slapen.

De tweede dag moest ik dus naar de Alpen fietsen en de kortste weg is dan via enkele mooie bergpassen. Maar om het aantal hoogtemeters te beperken wou ik die zoveel mogelijk vermijden. Natuurlijk, midden Frankrijk is niet bepaald vlak en de Jura valt te klasseren onder de categorie middenhoog gebergte, dus de hoogtemeters stapelden zich toch al snel op. Het plan was dan om CP2 pas op maandagochtend te doen, zodat ik in het dal kon slapen, wat qua temperatuur is dat natuurlijk beter dan in het hooggebergte. Op die manier kon ik ook “fris uitgeslapen” het zware klimwerk beginnen.                                                                                                                                                                  Toen ik begon te fietsen begon het ook te regenen… Niet echt harde regen, maar toch regen van de ‘betere soort’… Als je klimt is dat niet zo erg, bergaf daarentegen… Maar dit zou een probleem zijn voor later zijn. Even na 5 uur kwam ik in Grindelwald en ik haalde er snel mijn stempel bij de slapende mensen van de transcontinental race, met de bedoeling onmiddellijk verder te klimmen. Spijtig genoeg was het aan de andere kant van de berg ook aan het regenen en bij een temperatuur van 4 à 5° is het plezante er al gauw af. Voor ik de Grimselpas ging beklimmen zou een ontbijt, zeg maar een maaltijd, meer dan welkom zijn. Misschien vond ik wel iets in Innertkirchen, Ik ging binnen in het enige hotel dat al open was en kreeg er een ontbijt. Buiten bleef het slecht weer en dan ben je geneigd om wat langer te blijven zitten.

13696429_498977863632445_1048597262_n

Plots en in een echte Rambo-stijl stormde de media-crew van de organisatie binnen. Die wilden beeldmateriaal nemen maar dat zag de bazin niet meteen zitten want die wou de privacy van haar klanten beschermen. Omdat ik op dat ogenblik toch haar enige klant was kon ik haar vrij gemakkelijk uitleggen dat het OK was.

Omdat langer wachten geen oplossing was begon ik dan toch maar aan de Grimselpas, waarbij ik hoopte dat het aan de andere kant beter weer zou zijn. Fietsen in de mist of in de wolken geeft wel het aparte gevoel van in het niets te rijden. Er is dan ook niets om naar te kijken of waarop je je kan concentreren, je moet alleen maar doorfietsen. Gelukkig verbeterde de zichtbaarheid naar boven toe en langs de andere kant van de berg werd het weer zelfs vrij mooi. Om in de buurt van Bolzano te geraken (Italië, Zuid-Tirol) moesten er natuurlijk nog enkele cols gedaan worden en ik die dag wou ik zeker nog over de Ofenpas geraken want vanaf dan zou het lange tijd bergaf zijn. De nachtelijke uren in Zwitserland waren prachtig: het was de nationale feestdag, er was ongelooflijk veel vuurwerk en op vele plaatsen zag je heel grote vuren.

Mijn dagelijkse dosis slaap nam ik bij een picknick tafel in de buurt van Merano. Tijdens de eerste uren van de 4e dag kon ik een ganse tijd de Adige rivier volgen. Daar ligt een aangenaam fietspad naast en dat biedt als voordeel dat je wat minder geconcentreerd moet zijn en dat alles vlot verloopt. Maar toen ik dan de vallei moest verlaten was het natuurlijk terug hard werken. Een hele lange tijd bergop. Bij het passeren van een klein winkeltje kon ik het niet nalaten om even halt te houden voor een snack en een drankje. Plots werd ik aangesproken met ‘Hello Kristof, I’m a very big fan of you, please can I take a picture?’ Super, zo’n korte stop van een paar minuten! En het motiveert je om er terug tegenaan te gaan! Net voor de top van de San Pellegrinopas nam ik ook nog even de tijd voor een warme maaltijd, de eerste trouwens sinds de start in Geraardsbergen, en wat extra kracht was welkom, want na de afdaling van de San Pellegrino moest er meteen lange tijd geklommen worden om de top van de Passo di Giau te bereiken. Daar was dus CP3, het derde checkpoint. Die Passo di Gaui is een heel mooie en lange klim en je kan hem gerust omschrijven als ‘pittig’….

13908992_1137828812956690_3934372931586520229_o13696977_1767801490142754_879696565_n

13736935_1050631765017277_173817559_n

Het vierde controlepunt lag circa 700 km verder: Zabljak, de hoogst gelegen dorp in Montenegro, centraal in het nationaal park van het enorme Dormitor gebergte. Ik koos voor een vrij grote omweg via Oostenrijk want volgens de berekeningen die ik op voorhand had gemaakt was dat de snelste weg zijn omdat het wat vlakker was. Eenmaal ik in het grote dal aangekomen was herkende ik ook stukken uit mijn eerste Transcontinental Race in 2013: de wereld kan klein zijn… Om de grenspost van Slovenië te bereiken was er nog een klein colletje te doen. Het verraste mij dan ook toen ik plots een bord zag met vermelding ‘18% – 8 km’. Zal toch niet waar zijn zeker? Na een paar kilometer wist ik het: die 18 procent was het gemiddelde, want naast enkele vlakkere stroken was het soms nog heel stuk steiler en toen dit eerder aanvoelde als 45% had verder op de fiets blijven nog weinig zijn… Stappen dan maar… Gelukkig was het een rechte weg zodat ik de weinige auto’s die uit de omgekeerde richting kwamen op tijd zag en ik wat meer aan de kant kon gaan. Na iedere klim is er natuurlijk een welgekomen afdaling en omdat deze klim zo brutaal steil was kreeg ik een lange afdaling.

Na enkele uurtjes rust moest ik tijdens mijn 5e dag vooral progressie maken, want ik wist dat ik een serieuze omweg deed in vergelijking met de concurrenten. Het was dus op de pedalen blijven duwen en uren kloppen… Toen ik aan de grens met Kroatië kwam stonden de politie en één supporter, Matija me op te wachten. Weeral een wat apart gevoel en tegelijkertijd ook wel een warm onthaal! Rond Zagreb werd het verkeer zeer druk en de temperatuur begon op te lopen richting 40°. Ik stopte dus toch eventjes om iets fris te drinken… ik zal deze nacht wel wat langer blijven fietsen… Tijdens een korte pauze stopte een fietser, hij was op zoek naar mij… Kornel vond het een hele eer dat ik door ‘zijn’ stad fietste. En toen ik terug op de baan op ging kwam ik al gauw weer twee fietsers tegen die mij een stukje vergezelden. Prachtig gewoon! Ze vonden het contact zo fantastisch dat hun  geplande stukje fietsen langer en langer werd. De huizen met kogel- en granaatinslagen werden zichtbaar: Bosnië was niet veraf meer.

co9qv2kweaarjtd

De lokale bevolking doet weinig of geen moeite om de oorlogslittekens weg te werken. Als je dan bedenkt dat dit allemaal nog niet zo lang geleden is…

Eenmaal ik me terug op grotere wegen bevond was ik eigenlijk blij dat deze passage in het donker ‘mocht” doen…”  De 6e dag begon met een lang stuk weg vlak naast de autostrade. De weg die ik gepland had lukte wonderwel, ik moest gewoon enkele keren stoppen om bewijsfoto’s te nemen dat ik niet op de autostrade fietste. De laatste kilometers voor Montenegro was er van een weg niet veel sprake meer . Ook de grens overgang stelde niet veel voor. Eenmaal de grens over was er dan de Tara River Canyon, de grootste canyon van Europa: ruim 80 km lang en tot 1300 m diep. Super spectaculair, niet verwonderlijk dat dit deel van het Dormitor Nationaal Park beschermd Unesco Wereld Erfgoed is!

13694550_1295984833785894_890066237_n

In Pluzine, aan het begin van de verplichte strook naar Zabljak vroeg ik 2 sandwiches en 4 drankjes. Ik deed een kleine babbel met de organisatie maar toen ik na drie kwartier naar mijn sandwich vroeg antwoordde men: ‘RELAX! ENJOY TIME’… Er werd pas bediend bij zonsondergang. Wat zat ik daar dan 45 minuten te doen? Ik fietste dus verder met een lege maag… Gelukkig kon ik me concentreren op de omgeving, want ik fietste door een fantastisch mooie streek en de zonsondergang maakte het nog wat indrukwekkender. Terug fietsend de nacht in dus…

Ik wist ongeveer waar CP4 moest zijn, maar ik zocht me te pletter en ik reed kilometers rond zonder het te vinden. Uiteindelijk zag ik de Volvo-controlewagen staan in een zijstraat. Het bleek dat de organisatoren er een spelletje van wilde maken en we hen moesten vinden via de coördinaten die achteraan op de controlekaart stonden.

13741449_604632266385721_101597440_n

13722005_674323336051359_110840826_n

Sorry, maar mijn hoofd stond er niet naar om dit soort spelletjes te doen. Ik ging dus gewoon even binnen voor mijn stempel en toen ik meteen weer naar buiten ging om verder te fietsen hoorde ik toch iemand die me enkele bemoedigende zinnen toeriep.

Omdat Zabljak op grote hoogte ligt was het daarna terug lange tijd bergaf: positief dus om snel mijn aantal afgelegde kilometers op te drijven! Deze keer overnachtte ik in Berane: ik sliep enkele uren in een benzinestation dat kamers verhuurde.                                                                                                        Er restten toch nog meer dan 1000 kilometer… Maar vanaf hier kwam ik weer op gekende wegen door Servië en het was dus een kwestie van (fiets-)uren kloppen. Eerst nog over een kleine col over, maar daarna bergaf van Bulgarije tot in Sofia.

Geen mooie weg, zelfs ronduit slecht en gevaarlijk, maar het belangrijkste was dat het efficiënt was. Omdat ik na Sofia de autostrade niet mocht nemen moest ik via de oude weg verder. Globaal was dat wel OK, maar soms was er helemaal geen weg meer en waren er alleen sporen van auto’s, die ik dan gewoon moest volgen. De snelweg was nooit veraf, dus kon het niet echt slecht aflopen.

Vlak voor de grens met Turkije kreeg ik te maken met een ander probleem: de laatste honderden meters waren een zwarte zone en in het donker waren daar geen pottenkijkers welkom. Dat werd me heel snel duidelijk gemaakt door enkele mensen die op me afkwamen in een auto zonder verlichting. Zij spraken geen Engels en natuurlijk verstond ik hun taal niet, maar ze maakten me héél duidelijk wat ze wilden. Ik probeerde nog een andere weg… met hetzelfde effect. Ik keerde dan maar terug naar het dorp en daar wisten de locals me te vertellen dat ik daar best weg kon blijven omdat dat stuk rond de grensovergang door ‘hen’ gecontroleerd werd. Ik deed een omweg en fietste de ganse nacht door, want ik wilde nu in één stuk doorzetten tot de finish. Het was ‘maar 600 km’ meer…

Toen er nog 200 kilometer moest afgelegd worden kon ik eindelijk echt gaan aftellen. maar ik kreeg te maken met een gevecht tegen de wind… eindeloos en zinloos lijkend, maar het moest vooruit, km na km en helling na helling. Mijn gedroomde eindtijd schoof uur per uur op en geleidelijk aan verdween het plezier. Gelukkig kreeg ik dan de laatste 80 kilometer een perfecte rugwind en het zag er weer rooskleurig uit. Het leek terug mogelijk om te eindigen in een tijd van 8 dagen en 15 uur en ik perste er nog een sprint uit naar de ferry die me over de zeestraat van de Dardannellen naar Cannakale moest brengen. Na een boottochtje van een 20-tal minuten bereikte ik uiteindelijk de finish zondag om 13.02 uur, 2 minuten na het uur dus… Eindtijd 8 dagen, 15 uur en 2 minuten.

13744126_646733585484572_778411668_n

Mijn fiets en mijn hele hebben en houden hebben het fantastisch gedaan. In de loop van de week deed ik twee keer olie op mijn ketting, dat was echt het enige.                                                                     Geen enkele lekke band of ander technisch probleem en dit op een barbaars wegennet

Met de technische ondersteuning van de volgende merken maakte dit de dit transcontinental race een heel stuk aangenamer en zorgenlozer.

Jaegher for the impeccable steel. Campagnolo for the reliable group. Apidura for the handy bags.  Supernova lights for the shining light in dark times. Sportful for the covering hightech clothing. Lazer for the protection of my eyes and brains. SWS wheels for the uncountable going arounds. Continental for the grip with earth. Gaerne for the shoe that fits like a glove. Selle Italia for the best seat to watch the race. Special thanks to our lovely neighbour Christiaene who is always home for the package deliveries 🙂 and Happydesign for covering my social media while i am working!

Thanx to the mediacrew of transcontinental race 2016 for the great pics

website: www.transcontinentalrace.com
Twitter: @transconrace
Facebook: facebook.com/transconrace
Instagram: instagram.com/thetranscontinental

Voor de fans van cijfers:
Belgie : 60 KM
Frankrijk : 960 KM
Zwitserland : 490 KM
Italie : 265 KM
Oostenrijk : 150KM
Slovénie : 210KM
Croatie : 240KM
Bosnie : 315KM
Monténégro : 250KM
Serbie : 325KM
Bulgarije : 360KM
Turkije: 250KM

Totaal = 3875 KM

lekke banden: 0

Gespot worden op de weg was nieuw voor mij…

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s